0
SUCCESVOL ZIJN by Lienke

De allerlaatste Dream Docu van 2017 – met Angela

Ik weet het nog zo goed. December 2016 had ik toffe gesprekken met meiden die hun dromen achterna wilden gaan. Ik zocht een aantal dames die ik vanaf de zijlijn mocht volgen in hun droomtraject.

Uiteindelijk ben ik met drie meiden in contact gekomen die mij zo enthousiast maakten, dat ik ze wilde volgde. Dit is alweer de allerlaatste Dream Docu van 2017. We sluiten af met Angela, die al haar dromen heeft laten uitkomen.

1,5 maand geleden sloot ik Dream Docu af met Floor. Zij had inmiddels haar eerste droom, de triatlon, volbracht en besloot om haar tweede droom, een marathon lopen, uit te stellen tot 2018. Ik vind het onwijs knap hoe Floor deze keuze heeft durven te maken en haar gezondheid en studie op de eerste plek zette.

Twee weken terug sloot ik Dream Docu af met Rianne. Haar droom is ook volledig uitgekomen, zij heeft  haar eigen kaartenmerk op de markt gebracht. Inmiddels is het niet alleen een kaartenmerk, maar vooral ook zelfontworpen servies, servies op aanvraag en tasjes.

Nu is het tijd om de allerlaatste, de stoerste chick, te spreken. Angela.. Wat een voorbeeld is zij!

Angela, de obstacle runner!

Angela, wow! Het is even geleden, dus praat ons bij vanaf het begin! De reis naar Canada, hoe ging dat?

Ja, klopt dat het even geleden is,  maar de tijd gaat zo onwijs snel! Niet normaal. Het is al bijna een maand geleden dat ik op Schiphol lichtelijk zenuwachtig stond in te checken, omdat ik natuurlijk teveel kilo’s mee had. Maar uiteindelijk mocht ik mee in het vliegtuig naar Canada! De eerste dagen hadden we de tijd om een beetje te acclimatiseren en te wennen aan de hoogte. Samen met Niels heb ik nog een training gedaan, maar de tijd daar stond vooral in het teken van rust, goed eten en ook een beetje van de omgeving genieten.

En toen stond je ineens aan de start voor het WK. Iets waar je een jaar naartoe leefde. Wat ging er door je heen?

Dat was echt bizar. Dat gevoel is niet te beschrijven. Aan de ene kant was ik super zenuwachtig, maar ook trots. En ik was misschien wel een beetje emotioneel, maar ook vastberaden de beste prestatie van mijn leven neer te zetten. En daar ging ik dan….

Neem ons even mee in je race!

De eerste race waar ik aan mee deed was het WK OCR Short Course. Een parcours van 3 kilometer met 20 obstakels. Ik had mezelf de dagen ervoor aardig gek gemaakt. Ik wilde een bepaalde klassering, ik wilde mijn bandje behouden en ik wilde eigenlijk de beste zijn. Dus dat maakte me tijdens het lopen en het doen van de obstakels misschien een beetje gek. Ik wilde té graag en dat ging tegen me werken. Dat was balen en uiteindelijk heb ik mijn bandje in moeten leveren. Ik heb toen nog wel de race uit kunnen lopen maar ik kon niet meer op het podium komen.

Weer even focussen

Die avond heb ik tijd voor mezelf genomen. Ik ben op bed gaan zitten en heb een goed gesprek met mezelf gehad. Ik was hier om dat dit mijn droom was, omdat ik in een korte periode zo veranderd ben en omdat ik er keihard voor gewerkt had. En dan liet ik dat gevoel verpesten omdat ik zo graag de allerbeste wilde zijn. Misschien was het wel onrealistisch. En toen besefte ik dat ik plezier het allerbelangrijkste vind. Ondanks de uitslag. Als ik plezier heb gehad tijdens mijn race, kom ik voldaan over de finish, ongeacht het resultaat.

Dus de knop ging om?

Op zaterdag deed ik mee aan het WK OCR Standard Course. 15 super zware kilometers, waar we zeven keer een skischans recht omhoog moesten en 50 obstakels moesten overwinnen. Maar ik had een lach op mijn gezicht, ik genoot en ik had er zin in. Zingend ging ik de bergen in en bereikte ik de top van de berg. Ik nam een moment om het uitzicht in me op te nemen en ik ging weer door. Wat gaaf dat ik hier mocht staan. Wat een eer, wat bizar en soms nog onwerkelijk. Maar ik stond er wel.

Obstakel na obstakel ging goed, tot een aantal technische obstakels, waar ik helaas mijn bandje weer in heb moeten leveren. Maar dat mocht voor mij de pret niet drukken, ik maakte er het beste van en ik genoot. En ondertussen haalde ik heel veel dames in op de loopstukken, dus dat was kicken. Al het hardlopen had zijn vruchten afgeworpen. Het laatste obstakel was een hoge muur, waar ik overheen kwam en toen ben ik samen met nog een Nederlands meisje naar de finish gerend. Tranen van geluk, trots en blijdschap. Ik leefde mijn droom. En wat was het een prachtige droom!

En toen?

De zondag deed ik samen met Niels en Thijs mee aan de teamrace. Thijs ging supersterk van start bij het onderdeel “snelheid”, waar hij 5 kilometer moest hardlopen met ondertussen een aantal obstakels. Toen nam ik het stokje over en deed ik het “kracht” onderdeel. Met een zak van 20 kilo de glibberige heuvel op. Daarna nam Niels het stokje van mij over en deed hij het laatste stuk, namelijk het “techniek” onderdeel.

Het laatste obstakel, de hoge muur moesten we met zijn drieën doen, echter hadden ze nu de meeste touwen weg gehaald. Dus je had elkaar echt nodig om boven te komen.  Samen met een ander Nederlands team haalden we de andere kant van de muur en met zijn zessen renden we onder de finishboog door. Wat een geweldig gevoel! Het laatste stukje van mijn droom was ook compleet en ik heb er een herinnering voor het leven bij. Dit pakt niemand mij meer af!

Ik snap het ff niet…

Dat hele bandjes- en puntensysteem snap ik nog steeds niet. Heb je een Jip-en-Janneke versie voor me?

In het kort komt het erop neer dat als je een obstakel niet haalt zoals hij in een “rulebook” omschreven is,  je het obstakel zo vaak mogelijk mag doen, totdat je hem gehaald hebt. Dit kost heel veel kracht en energie, dus je kunt op een gegeven moment beslissen dat je het obstakel niet gaat halen en daarmee geef je je bandje af dat je bij de start gekregen hebt. Je kunt dan niet op het podium eindigen, tenzij niemand de finish behaald heeft met een bandje. Om een voorbeeld te geven: er deden 810 vrouwen mee op het WK bij de 15 kilometer, daarvan behielden 137 hun bandje.

En nu.. je doel voor 2017 is voorbij. Je EK en WK zijn behaald. Wat komt er nu aan?

De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met een planning. De eerste runs voor volgend jaar staan al gepland en dat betekent dat ik de smaak te pakken heb en doorga met Obstacle Course Racing! Ik vind het onwijs gaaf, heb nog veel te leren, maar het daagt me elke keer weer uit! Volgend jaar wil ik in ieder geval meedoen met het EK Spartan Race in Morzine, waar ik me al voor gekwalificeerd heb. Daarnaast wil ik weer naar het WK, echter volgend jaar wordt die in London gehouden! Iets dichterbij dus.

Dream docu

Wat vond je het leukste aan Dream Docu?

De Dream Docu vond ik fantastisch. In het begin vond ik het heel lastig om mezelf te filmen, nou ja, vooral te praten voor de camera. Maar langzamerhand begon ik het echt leuk te vinden en hoop ik dat ik een aantal mensen geïnspireerd heb, samen met Rianne en Floor, om je dromen achterna te gaan. En als je er écht voor gaat, dat het mogelijk is! Ik ga het onwijs missen en ik ben Lienke heel erg dankbaar voor deze kans.

En toen was het voorbij

Het begon bij vlogs en uiteindelijk zijn we overgegaan in blogs. Ik hoop dat jullie het leuk hebben gevonden om Dream Docu te volgen. In 2018 komt er geen persoonlijke Dream Docu maar wel een product waarmee je zelf aan de slag kunt gaan om je dromen waar te maken, onder begeleiding van Dear Good Morning. Benieuwd wat dat is? Check het gauw HIER.

Liefs, Lienke

Lienke SUCCESVOL ZIJN
Story about:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Aanmelden voor Dear Good Morning Nieuwsbrief